เชียงใหม่ไม่ใช่บ้านเธอ! คนท้องถิ่นถูกไล่ที่เพราะ Digital Nomad

กระแสการทำงานทางไกลได้ส่งผลให้เชียงใหม่กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับชาวต่างชาติที่เรียกตนเองว่า “Digital Nomad” การหลั่งไหลเข้ามาของกลุ่มคนเหล่านี้ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างรวดเร็ว ทว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์เมืองสร้างสรรค์ที่ทันสมัย กลับมีประเด็นซับซ้อนซ่อนอยู่ นั่นคือปรากฏการณ์ เชียงใหม่ไม่ใช่บ้านเธอ! คนท้องถิ่นถูกไล่ที่เพราะ Digital Nomad ซึ่งสะท้อนถึงผลกระทบด้านลบที่คนในพื้นที่ต้องเผชิญจากการที่ค่าครองชีพและราคาอสังหาริมทรัพย์พุ่งสูงขึ้นจนเกินกว่าจะรับไหว

ภาพรวมของสถานการณ์ Digital Nomad ในเชียงใหม่

สถานการณ์ Digital Nomad ในจังหวัดเชียงใหม่เป็นปรากฏการณ์ที่มีความซับซ้อนและมีหลายมิติ ในด้านหนึ่ง การเข้ามาของกลุ่มคนทำงานทางไกลจากทั่วโลกได้กระตุ้นเศรษฐกิจท้องถิ่น สร้างธุรกิจรูปแบบใหม่ และทำให้เชียงใหม่มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติในฐานะศูนย์กลางของกลุ่มคนทำงานยุคใหม่ อย่างไรก็ตาม อีกด้านหนึ่งกลับสร้างผลกระทบที่รุนแรงต่อโครงสร้างทางสังคมและวิถีชีวิตดั้งเดิมของคนในพื้นที่ ประเด็นสำคัญที่ควรพิจารณามีดังนี้

• การเติบโตทางเศรษฐกิจที่ไม่สมดุล: ธุรกิจที่เกิดขึ้นใหม่ เช่น co-working space, co-living space, คาเฟ่สไตล์ตะวันตก และบริการต่างๆ มักมุ่งตอบสนองความต้องการของชาวต่างชาติเป็นหลัก แม้จะมีการจ้างงานคนท้องถิ่น แต่ผลประโยชน์ส่วนใหญ่มักกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มนักลงทุนและเจ้าของกิจการมากกว่าจะกระจายสู่ชุมชนในวงกว้าง
• วิกฤตค่าครองชีพและที่อยู่อาศัย: ความต้องการที่พักอาศัยจากกลุ่ม Digital Nomad ซึ่งมีกำลังซื้อสูงกว่าคนท้องถิ่นอย่างมีนัยสำคัญ ได้ผลักดันให้ราคาค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ คอนโดมิเนียม และบ้านพักสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด ส่งผลให้คนท้องถิ่น โดยเฉพาะนักศึกษาและผู้มีรายได้น้อย ถูกเบียดขับออกจากพื้นที่ที่เคยอยู่อาศัย
• การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและสังคม: การที่ย่านสำคัญของเมืองถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่สำหรับชาวต่างชาติ ทำให้เอกลักษณ์และวัฒนธรรมล้านนาค่อยๆ เลือนหายไป ชุมชนดั้งเดิมถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศสากลที่อาจทำให้คนท้องถิ่นรู้สึกแปลกแยกในบ้านเกิดของตนเอง
• ความท้าทายเชิงนโยบาย: ภาครัฐกำลังเผชิญกับความท้าทายในการสร้างสมดุลระหว่างการส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลและดึงดูดผู้มีความสามารถจากต่างประเทศ กับการปกป้องสิทธิและคุณภาพชีวิตของพลเมืองท้องถิ่น ซึ่งจำเป็นต้องมีมาตรการควบคุมและวางผังเมืองที่รัดกุม

ทำไมเชียงใหม่จึงกลายเป็นหมุดหมายสำคัญของ Digital Nomad?

การที่เชียงใหม่ก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในเมืองหลวงของ Digital Nomad ทั่วโลกไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นผลมาจากปัจจัยหลายอย่างที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ทั้งในด้านไลฟ์สไตล์ ค่าครองชีพ และโครงสร้างพื้นฐานที่เอื้อต่อการทำงานทางไกล การทำความเข้าใจถึงเหตุผลเบื้องหลังความนิยมนี้เป็นกุญแจสำคัญในการวิเคราะห์ผลกระทบที่ตามมา

นิยามและไลฟ์สไตล์ของ Digital Nomad

Digital Nomad หรือ “นักเดินทางดิจิทัล” คือกลุ่มคนที่ใช้เทคโนโลยีในการทำงานจากระยะไกล ทำให้สามารถประกอบอาชีพได้จากทุกที่ในโลกที่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต พวกเขาไม่ผูกติดกับสำนักงานหรือสถานที่ทำงานแบบดั้งเดิม โดยส่วนใหญ่มักประกอบอาชีพในสายงานดิจิทัล เช่น นักพัฒนาซอฟต์แวร์, นักการตลาดออนไลน์, นักออกแบบกราฟิก, นักเขียนคอนเทนต์ หรือผู้ประกอบการสตาร์ทอัพ

ไลฟ์สไตล์ของ Digital Nomad มุ่งเน้นไปที่ความยืดหยุ่น อิสระ และการแสวงหาประสบการณ์ใหม่ๆ พวกเขามองหาความสมดุลระหว่างการทำงานและการใช้ชีวิต (Work-Life Balance) โดยเลือกพำนักในเมืองที่มีคุณภาพชีวิตที่ดี มีกิจกรรมหลากหลาย และที่สำคัญคือมีค่าครองชีพที่สมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับรายได้ที่พวกเขามักได้รับจากประเทศพัฒนาแล้ว สิ่งนี้ทำให้พวกเขาสามารถรักษาวิถีชีวิตที่สะดวกสบายพร้อมกับเก็บออมเงินได้ในเวลาเดียวกัน

ปัจจัยดึงดูดที่เชียงใหม่มอบให้

เชียงใหม่มีคุณสมบัติที่ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ของ Digital Nomad ได้อย่างครบถ้วน ทำให้เมืองนี้กลายเป็นตัวเลือกอันดับต้นๆ ของโลก ปัจจัยสำคัญที่ดึงดูดให้พวกเขาเดินทางมายังเมืองหลวงแห่งล้านนาแห่งนี้ประกอบด้วย:

• ค่าครองชีพที่ไม่สูง: เมื่อเทียบกับเมืองใหญ่ในยุโรปหรืออเมริกาเหนือ ค่าใช้จ่ายด้านที่พัก อาหาร และการเดินทางในเชียงใหม่ถือว่าต่ำกว่ามาก ทำให้ Digital Nomad สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายด้วยงบประมาณที่ไม่สูงนัก
• โครงสร้างพื้นฐานทางดิจิทัล: เชียงใหม่มีอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงที่ครอบคลุมและเชื่อถือได้ นอกจากนี้ยังมี co-working space และคาเฟ่จำนวนมากที่พร้อมให้บริการพื้นที่ทำงานที่สะดวกสบายและมีประสิทธิภาพ
• คุณภาพชีวิตที่ดี: เมืองเชียงใหม่ล้อมรอบด้วยธรรมชาติที่สวยงาม มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ อาหารอร่อย และผู้คนที่เป็นมิตร สภาพอากาศที่ไม่รุนแรงเกินไป (นอกฤดูฝุ่นควัน) ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้การใช้ชีวิตที่นี่น่าพึงพอใจ
• ชุมชน Digital Nomad ที่แข็งแกร่ง: การมีชุมชนชาวต่างชาติและ Digital Nomad ขนาดใหญ่ทำให้ง่ายต่อการปรับตัว สร้างเครือข่าย และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ มีการจัดกิจกรรมและเวิร์กช็อปต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ ซึ่งช่วยลดความรู้สึกโดดเดี่ยวและส่งเสริมการพัฒนาทักษะ
• ความสะดวกสบายในการใช้ชีวิต: เชียงใหม่เป็นเมืองที่มีบริการครบครัน ตั้งแต่ห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่ โรงพยาบาลมาตรฐานสากล ไปจนถึงบริการจัดส่งอาหารและเรียกรถที่สะดวกสบาย ทำให้การใช้ชีวิตประจำวันเป็นไปอย่างราบรื่น

Gentrification: ปรากฏการณ์คลื่นใต้น้ำที่กำลังเปลี่ยนโฉมเมือง

ในขณะที่การเข้ามาของ Digital Nomad สร้างภาพลักษณ์ที่ทันสมัยและกระตุ้นเศรษฐกิจในระดับผิวหน้า แต่ในอีกมิติหนึ่งกลับก่อให้เกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า “Gentrification” หรือ “การแปลงพื้นที่โดยคนชั้นกลางและชั้นสูง” ซึ่งเป็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างที่ส่งผลกระทบต่อคนท้องถิ่นอย่างลึกซึ้งและค่อยเป็นค่อยไป จนหลายคนแทบไม่ทันตั้งตัว

Gentrification ไม่ใช่แค่การที่เมืองดูเจริญขึ้น แต่เป็นกระบวนการที่ “คนเดิม” ถูกแทนที่ด้วย “คนใหม่” ที่มีกำลังซื้อสูงกว่า ทำให้ลักษณะทางกายภาพ สังคม และวัฒนธรรมของพื้นที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างถาวร

ความหมายของ Gentrification ในบริบทเชียงใหม่

สำหรับเชียงใหม่ Gentrification คือกระบวนการที่ย่านที่อยู่อาศัยและย่านการค้าดั้งเดิมถูกปรับเปลี่ยนเพื่อตอบสนองต่อความต้องการและรสนิยมของกลุ่ม Digital Nomad และชาวต่างชาติที่มีรายได้สูง กระบวนการนี้เริ่มต้นเมื่อมีความต้องการที่พักอาศัยที่ทันสมัยและสะดวกสบายเพิ่มขึ้น ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์และเจ้าของที่ดินจึงเริ่มปรับปรุงอาคารเก่าหรือสร้างโครงการใหม่ๆ เพื่อรองรับตลาดกลุ่มนี้

เมื่อที่พักอาศัยถูกยกระดับ ราคาค่าเช่าและราคาขายก็พุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย ส่งผลให้ผู้เช่าเดิมซึ่งเป็นคนท้องถิ่น นักศึกษา หรือผู้มีรายได้น้อย ไม่สามารถแบกรับภาระค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นได้ และจำต้องย้ายออกไปหาที่อยู่อาศัยในย่านชานเมืองที่ห่างไกลออกไปและมีค่าเช่าถูกกว่า ในขณะเดียวกัน พื้นที่นั้นก็จะถูกแทนที่ด้วยผู้อยู่อาศัยใหม่ที่มีฐานะดีกว่า

สัญญาณเตือน: ค่าเช่าพุ่ง ร้านค้าดั้งเดิมหายไป

ปรากฏการณ์ Gentrification ในเชียงใหม่สามารถสังเกตได้จากสัญญาณเตือนหลายประการที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจนในหลายพื้นที่ โดยเฉพาะย่านนิมมานเหมินท์ สันติธรรม และบริเวณรอบคูเมือง:

1. การพุ่งทะยานของราคาอสังหาริมทรัพย์: ราคาค่าเช่าคอนโดมิเนียมและอพาร์ตเมนต์ในย่านยอดนิยมเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ห้องพักที่เคยมีราคาเช่าสำหรับคนไทยในระดับหลักพันปลายๆ ถึงหมื่นต้นๆ ถูกปรับราคาขึ้นเป็นสองหรือสามเท่าเพื่อปล่อยเช่าให้กับชาวต่างชาติ
2. การเปลี่ยนแปลงของภูมิทัศน์ทางธุรกิจ: ร้านค้าดั้งเดิม เช่น ร้านอาหารตามสั่ง ร้านโชห่วย หรือร้านซ่อมรถเล็กๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตชุมชน ค่อยๆ ปิดตัวลงเนื่องจากไม่สามารถสู้ค่าเช่าที่ดินที่สูงขึ้นได้ พื้นที่เหล่านี้ถูกแทนที่ด้วยธุรกิจใหม่ที่มุ่งเป้าไปที่ลูกค้าชาวต่างชาติ เช่น คาเฟ่สุดชิค, บาร์คราฟต์เบียร์, สตูดิโอโยคะ, ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ หรือ co-working space
3. การแบ่งแยกเชิงพื้นที่: เกิดการแบ่งแยกพื้นที่อย่างไม่เป็นทางการระหว่าง “ย่านของคนท้องถิ่น” และ “ย่านของชาวต่างชาติ” ซึ่งทำให้ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างสองกลุ่มลดน้อยลง คนท้องถิ่นอาจรู้สึกว่าพื้นที่บางส่วนของเมืองไม่ใช่ของพวกเขาอีกต่อไป และกลายเป็นเพียง “ฉากหลังเขตร้อน” สำหรับไลฟ์สไตล์ของคนอื่น
4. การโฆษณาที่มุ่งเป้าไปที่ชาวต่างชาติ: ป้ายประกาศให้เช่าที่พักและอสังหาริมทรัพย์จำนวนมากในปัจจุบันมักใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก และระบุราคาในสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐหรือยูโร ซึ่งเป็นการส่งสัญญาณอย่างชัดเจนว่ากลุ่มเป้าหมายไม่ใช่คนไทยอีกต่อไป

การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่เพียงแต่สร้างความเดือดร้อนทางการเงิน แต่ยังกัดกร่อนสายใยทางสังคมและวัฒนธรรมที่หล่อหลอมความเป็นเชียงใหม่มาอย่างยาวนาน ทำให้เกิดคำถามสำคัญว่า การพัฒนาเมืองกำลังเดินไปในทิศทางที่เป็นประโยชน์ต่อคนทุกกลุ่มอย่างแท้จริงหรือไม่

ผลกระทบสองด้าน: โอกาสทางเศรษฐกิจและราคาที่ต้องจ่าย

การเข้ามาของ Digital Nomad เปรียบเสมือนเหรียญสองด้านที่นำมาซึ่งทั้งโอกาสและความท้าทาย การมองปัญหาอย่างรอบด้านจำเป็นต้องพิจารณาทั้งผลกระทบเชิงบวกที่เกิดขึ้นต่อระบบเศรษฐกิจ และผลกระทบเชิงลบที่ชุมชนท้องถิ่นต้องแบกรับ เพื่อให้เห็นภาพรวมของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเชียงใหม่ได้อย่างครบถ้วน

นโยบายภาครัฐและสถานะทางกฎหมาย: ตัวแปรสำคัญของอนาคต

บทบาทของภาครัฐและสถานะทางกฎหมายของ Digital Nomad เป็นปัจจัยชี้ขาดที่จะกำหนดทิศทางของปรากฏการณ์นี้ในระยะยาว นโยบายที่ออกมาสามารถเป็นได้ทั้งตัวเร่งให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงขึ้น หรือเป็นกลไกในการสร้างสมดุลและบรรเทาผลกระทบด้านลบที่เกิดขึ้นกับชุมชนท้องถิ่น

ช่องว่างทางวีซ่าและการปรับตัวของ Digital Nomad

ในปัจจุบัน ประเทศไทยยังไม่มีวีซ่าประเภทที่ออกแบบมาสำหรับ Digital Nomad โดยตรง ทำให้กลุ่มคนเหล่านี้ต้องอาศัยช่องว่างทางกฎหมายหรือใช้วีซ่าประเภทอื่นเพื่อพำนักในประเทศในระยะยาว รูปแบบที่นิยมใช้กันโดยทั่วไปได้แก่:

• วีซ่านักท่องเที่ยว (Tourist Visa): อนุญาตให้อยู่ได้ 60 วัน และสามารถต่ออายุได้อีก 30 วัน ซึ่งเป็นวิธีการที่ยุ่งยากและไม่มั่นคงในระยะยาว เนื่องจากต้องเดินทางออกนอกประเทศเพื่อขอวีซ่าใหม่ (Visa Run)
• วีซ่านักเรียน (Education Visa): เป็นทางเลือกที่ได้รับความนิยม โดยการลงทะเบียนเรียนภาษาไทยหรือหลักสูตรอื่นๆ เพื่อให้ได้สิทธิ์ในการพำนักอยู่ในประเทศเป็นเวลา 1 ปี แม้ว่าหลายคนจะเข้าเรียนจริง แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้เป็นเพียงข้ออ้างเพื่อการพำนักเท่านั้น
• วีซ่าไทยแลนด์ อีลิท (Thailand Elite Visa): เป็นวีซ่าระยะยาวสำหรับกลุ่มผู้มีฐานะทางการเงินสูง โดยต้องชำระค่าสมาชิกซึ่งมีราคาตั้งแต่หลายแสนไปจนถึงหลายล้านบาท เพื่อแลกกับสิทธิ์ในการพำนักระยะยาว 5-20 ปี พร้อมสิทธิประโยชน์อื่นๆ

การพำนักใน “พื้นที่สีเทา” ทางกฎหมายเช่นนี้สร้างความไม่แน่นอนให้กับทั้งตัว Digital Nomad เอง และทำให้ภาครัฐไม่สามารถเก็บข้อมูลที่แม่นยำเกี่ยวกับจำนวนและลักษณะของประชากรกลุ่มนี้ เพื่อนำไปวางแผนนโยบายได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ทิศทางนโยบายใหม่เพื่อดึงดูดผู้พำนักระยะยาว

รัฐบาลไทยได้ตระหนักถึงศักยภาพทางเศรษฐกิจของกลุ่ม Digital Nomad และผู้มีความสามารถสูงจากต่างประเทศ จึงได้มีความพยายามในการออกนโยบายวีซ่าประเภทใหม่เพื่อดึงดูดคนกลุ่มนี้ให้เข้ามาพำนักและทำงานในประเทศไทยอย่างถูกกฎหมายและเป็นระบบมากขึ้น เช่น วีซ่าผู้พำนักระยะยาว (Long-Term Resident Visa – LTR) ซึ่งมีเป้าหมายหลัก 4 กลุ่ม ได้แก่:

1. ผู้มีความมั่งคั่งสูง
2. ผู้เกษียณอายุจากต่างประเทศ
3. ผู้ที่ต้องการทำงานจากประเทศไทย (Work-From-Thailand Professional)
4. ผู้มีทักษะเชี่ยวชาญพิเศษ

นโยบายเหล่านี้มีเป้าหมายที่ชัดเจนในการกระตุ้นเศรษฐกิจโดยการดึงดูดการลงทุนและผู้มีกำลังซื้อสูงเข้ามาในประเทศ อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อกังวลว่านโยบายเหล่านี้ได้พิจารณาถึงผลกระทบทางสังคมที่จะเกิดขึ้นกับชุมชนท้องถิ่นอย่างรอบด้านแล้วหรือไม่ หากไม่มีมาตรการรองรับที่เหมาะสม เช่น นโยบายด้านที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อย หรือการควบคุมราคาอสังหาริมทรัพย์ การออกวีซ่าระยะยาวอาจยิ่งเป็นการซ้ำเติมปัญหา Gentrification ให้รุนแรงยิ่งขึ้น

เสียงสะท้อนจากคนท้องถิ่น: เมื่อบ้านไม่เหมือนเดิม

ท่ามกลางการสนทนาเกี่ยวกับตัวเลขทางเศรษฐกิจและภาพลักษณ์ที่ทันสมัยของเมือง สิ่งที่มักถูกมองข้ามคือเสียงของคนท้องถิ่นที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากการเปลี่ยนแปลง สำหรับพวกเขาแล้ว ปัญหาไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องเงิน แต่ยังรวมถึงความรู้สึกสูญเสียตัวตน ความผูกพันกับชุมชน และความรู้สึกว่ากำลังกลายเป็นคนชายขอบในบ้านเกิดของตัวเอง

นักศึกษาที่เคยหาหอพักราคาประหยัดใกล้สถาบันการศึกษาได้ง่าย บัดนี้ต้องเผชิญกับค่าเช่าที่สูงเกินกว่าจะแบกรับไหว ทำให้ต้องย้ายไปอยู่ไกลขึ้นและเสียเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทางมากขึ้น ครอบครัวที่อาศัยอยู่ในย่านเก่าแก่มาหลายชั่วอายุคนถูกกดดันให้ย้ายออกไป เมื่อเจ้าของที่ดินขึ้นค่าเช่าเพื่อปรับปรุงอาคารสำหรับลูกค้าชาวต่างชาติ ร้านค้าเล็กๆ ที่เคยเป็นแหล่งพบปะพูดคุยของคนในชุมชนต้องปิดกิจการลง ความทรงจำและสายสัมพันธ์ทางสังคมที่เคยมีก็เลือนหายไปพร้อมกัน

“เมื่อก่อนเดินไปปากซอยก็เจอร้านก๋วยเตี๋ยวลุงป้าที่คุ้นเคย ตอนนี้กลายเป็นร้านกาแฟที่ขายแก้วละร้อยกว่าบาท เรารู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเราอีกต่อไป” คือเสียงสะท้อนที่พบได้บ่อยครั้งจากคนในพื้นที่

ความรู้สึกแปลกแยกนี้รุนแรงขึ้นเมื่อภาษาและวัฒนธรรมในพื้นที่สาธารณะเริ่มเปลี่ยนไป ป้ายภาษาอังกฤษที่เพิ่มมากขึ้น การสื่อสารที่เน้นลูกค้าต่างชาติเป็นหลัก ทำให้คนท้องถิ่นบางส่วนรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้รับการให้ความสำคัญเท่าที่ควร การที่เมืองถูกมองเป็นเพียง “ฉากหลัง” สำหรับการใช้ชีวิตของผู้อื่น โดยไม่คำนึงถึงเสียงและความต้องการของผู้อยู่อาศัยดั้งเดิม ถือเป็นประเด็นสำคัญที่ท้าทายแนวคิดการพัฒนาเมืองในปัจจุบัน

บทสรุปและแนวทางสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน

ปรากฏการณ์ เชียงใหม่ไม่ใช่บ้านเธอ! คนท้องถิ่นถูกไล่ที่เพราะ Digital Nomad ได้ฉายภาพความขัดแย้งที่ซับซ้อนระหว่างการเติบโตทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนโดยทุนและแรงงานจากภายนอก กับการรักษาคุณภาพชีวิตและอัตลักษณ์ของชุมชนท้องถิ่น การหลั่งไหลเข้ามาของ Digital Nomad ได้นำมาซึ่งโอกาสทางธุรกิจและการลงทุนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ในขณะเดียวกันก็ได้สร้างผลกระทบที่รุนแรงผ่านกระบวนการ Gentrification ทำให้ค่าครองชีพถีบตัวสูงขึ้นและเบียดขับคนท้องถิ่นออกจากพื้นที่เดิม

การแก้ไขปัญหานี้ไม่สามารถทำได้ด้วยการต่อต้านการเปลี่ยนแปลงหรือปฏิเสธชาวต่างชาติ แต่ต้องอาศัยการวางแผนและนโยบายสาธารณะที่มองการณ์ไกลและคำนึงถึงคนทุกกลุ่มอย่างเท่าเทียม การพัฒนาที่ยั่งยืนจำเป็นต้องสร้างสมดุลระหว่างการเป็นเมืองที่เปิดกว้างสำหรับนานาชาติ กับการเป็นบ้านที่อบอุ่นและน่าอยู่สำหรับคนท้องถิ่น

อนาคตของเชียงใหม่ขึ้นอยู่กับว่าผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกฝ่าย ทั้งภาครัฐ นักลงทุน และภาคประชาสังคม จะสามารถร่วมมือกันสร้างกลไกที่ช่วยกระจายผลประโยชน์จากการพัฒนาให้ทั่วถึง พร้อมกับมีมาตรการคุ้มครองกลุ่มเปราะบางได้หรือไม่ การรับฟังเสียงของคนในพื้นที่อย่างจริงจังและการกำกับดูแลการพัฒนาเมืองอย่างมีวิสัยทัศน์ คือหัวใจสำคัญที่จะทำให้เชียงใหม่สามารถเติบโตต่อไปได้อย่างงดงาม